Artık ümit bitti, elveda umutlara;
Artık gönlüm sükûn ve huzur arar;
Çünkü dostum her hissin bedeli vardır;
Ve hiçbir his pahalı değildir umut kadar;
Dünyayı izledim biçare uzun zaman;
Hasta ruhum aradı döşekleri;
Yazdım içimin çaresizliğini unutmadan;
Karanlığımı kuytularımı gözetledim;
Hepimiz suçluyuz kabul ettim bi noktada;
Eğer fabrikalar zehirlediyse göletleri;
Bu bi kıyamet filmiyse hep beraber oynadık;
Kolayca sıyrılamayız suçlayıp yönetmeni;
Bu gece nöbetteyim, görevim belledim;
Umutla tekrar içimi baş göz etmeyi;
Sokaktaki hayvanın hakkını gözetmeyi;
Can Atalay’dan söz etmeyi;
Yangın yanar bak acımdan;
Yankılanır hep içimde;
Çaresiz yakarışlar;
Ruhumu acıtır yar kara kışlar;
Çaresiz yakarışlar;
Payıma düşer yalnız kalışlar;
Beni yangınlara atan;
O kor gecelerin üzerine bastım;
Çok uzun süredir aynı bokun içindeyim;
Dünya ısınıyor, ben en soğuk kışımdayım;
Kanımı emen çakalların dişindeyim;
Bu çemberin ne içinde ne dışındayım;
Öğrenmek için kendimle geçinmeyi;
Tek başımayım, bi dağın başındayım;
Ekmeğimde, aşımdayım;
Zaman nasıl çabuk geçmiş;
37 yaşındayım;
Küçükken bize öğretilen değerlerin hiçbir anlam taşımadığı bir nefret çağındayım;
Ama hala adil bir dünyanın peşindeyim;
Yangın yanar bak acımdan;
Yankılanır hep içimde;
Çaresiz yakarışlar;
Ruhumu acıtır yar kara kışlar;
Çaresiz yakarışlar;
Payıma düşer yalnız kalışlar;
Beni yangınlara atan;
O kor gecelerin üzerine bastım!
